Wie ben ik?

Wie ben ik?

Een essentieel aspect aan het Zelfonderzoek is het vermijden van de valkuil om het als een mentaal raadsel te beschouwen dat moet worden opgelost. Ramana benadrukte regelmatig dat de vraag ‘Wie ben ik?’ geen uitnodiging is tot het analyseren van de geest, om daar dan vervolgens conclusies aan te verbinden.

Hij beschouwde het doen van Zelfonderzoek simpelweg als een werktuig dat het mogelijk maakt om de richting van de aandacht om te buigen van gedachten en waarnemingen naar de denker en waarnemer ervan.

De afwezigheid van het ego

Het antwoord op de vraag ‘Wie ben ik?’ dient dus niet in of door de geest gevonden te worden. Een mentaal of verbaal antwoord is ook onmogelijk, want de ‘ik’ naar wiens identiteit gevraagd wordt, is het ego, het gevoel een individu te zijn. Die identiteit laat zich alleen als vals herkennen, zodat alleen uitgedrukt kan worden wat het niet is.

Het werkelijke doel van het Zelfonderzoek is derhalve gelegen in de directe ervaring van de afwezigheid van het ego. Op dat moment wordt er kennis genomen van het ware Zelf als datgene wat overblijft als het enige onveranderlijke en onvervreemdbare ik.

Door aanhoudend Zelfonderzoek wordt het een constante ondertoon die alle gedachten, gevoelens en handelingen ‘draagt’. Het gaat functioneren als katalysator voor de natuurlijke innerlijke vreugde en ontspanning waarin je als mens geboren wordt en die de levende tegenpool is van de fundamentele angst die alle mensen beheerst: de angst voor de dood, voor het niet-bestaan, voor de onderbreking van de continuïteit als persoon.

Het denken creëert de illusie

Han van den Boogaard | Dit MomentDe illusie van die continuïteit wordt volgens Ramana gevormd en tegelijk in stand gehouden door de stroom van het denken, dat wil zeggen: de schijnbaar continue opeenvolging van losse gedachten en impressies. Net zoals de losse beeldjes van een film door hun snelle opeenvolging de illusie van een vloeiende en continue beweging creëren, creëert het denken de illusie van de continuïteit van de denker, de persoon.

Als iemand er in slaagt de discontinuïteit van het denken waar te nemen, zal hij de stille achtergrond ervan gewaar worden en zich daarmee bewust worden van de werkelijke grond van zijn bestaan.

Han van den Boogaard in ‘Ramana Maharshi en de illusie van de persoonlijke identiteit’ (artikel in InZicht – mei 2004)

Website Han van den Boogaard: www.hanvandenboogaard.nl

Han van den Boogaard is een van de sprekers tijdens het Weekend Non-dualiteit Brugge 2016 >>>.

Reactie plaatsen

Een activiteit volgen?

Bekijk onze agendapagina