Gratis e-boekje Mindfulness & Non-dualiteit
Direct Toegang
X
Gratis e-boekje Mindfulness & Non-dualiteit
50% Complete
Mindfulness & Non-dualiteit

Page content

Omgaan met pijn

Origin of buddhism (c)stillness speaks | Dit Moment

Jan Koehoorn: Laatst kreeg ik een mail van een lezeres met daarin de vraag hoe er in de advaita tegen lichamelijke pijn wordt aangekeken. Er zijn behoorlijk wat mensen die dagelijks pijn hebben als gevolg van de een of andere aandoening. Heeft advaita daarover iets mee te delen?

Ook verlichten kunnen pijn ervaren. Een gerealiseerde gaat ook naar de dokter en de tandarts en zal ook de middelen die voorhanden zijn gebruiken om pijn te laten verdwijnen of draaglijk te maken.

Gerealiseerd zijn betekent niet dat je lijdzaam toeziet en alles over je heen laat komen. Het betekent de volledige acceptatie van wat is, en daar horen dokters, tandartsen en medicijnen ook bij. Het zou onzin zijn om met pijn rond te blijven lopen omdat 'alles immers Bewustzijn' is. Pijn is een signaal en daar komt een reactie op, om te kijken of er iets aan te doen is.

Het verschil tussen 'Ik heb pijn' en 'Er is pijn'

Iemand die denkt dat hij/zij een persoon is, maakt meestal de denkfout: 'ik heb pijn'. Er wordt een verband gelegd tussen de persoon en een gevoel. Dat verband is er ook wel, maar er is niet een persoon die pijn heeft. Het verband is dat het allebei waargenomen objecten zijn in het Bewustzijn.

De gedachte dat een persoon de bezitter is van de pijn, is conflict. Het is het verschil tussen ‘ik heb pijn’ en ’er is pijn’. Als je uitgaat van een eigenaar van de pijn, introduceer je meteen de waarom-vraag ('Waarom moet mij dat nu weer overkomen?') en dus lijden. Als pijn op dezelfde manier gezien wordt als elk ander object, is die waarom-vraag onmogelijk.

Bagatelliseert advaita fysieke pijn?

Nee. Pijn is pijn is pijn. Niet meer, niets minder. Maar het scheelt enorm of er een wereld van projectie om de hoek komt kijken bij pijn, of niet. Iemand die 'onverlicht' denkt te zijn, zal waarschijnlijk vrijwel uitsluitend bezig zijn met de projecties rondom de pijn, niet met het schouwen van de pijn zonder meer.

Net als bij andere gevoelens die we vanuit onze conditionering niet oké vinden (angst, verdriet, jaloezie, woede) gaat de meeste aandacht uit naar gedachten als: 'Dit moet weg', 'Hoe kom ik hier zo snel mogelijk van af?' of 'Hoe zorg ik dat dit nooit meer gebeurt?' Hoe groter het verschil tussen datgene wat is en de geprojecteerde ideale situatie, des te groter het conflict. En des te meer energie er gaat zitten in de projecties.

Advaita bagatelliseert de pijn dus niet, ze wijst juist op het feit dat er zoveel aandacht uitgaat naar andere dingen dan de pijn zelf.

Keuzeloos kijken

Jan Koehoorn en Claudia | Dit MomentAls ik keuzeloos kijk naar pijn, verdwijnt hij dan?

Nee. Als je naar pijn kijkt in de hoop dat hij dan zal verdwijnen, ben je opnieuw aan het projecteren en kijk je per definitie niet keuzeloos. Keuzeloos kijken naar pijn houdt in dat je kijkt zonder hoop of verwachting.

Als de volle honderd procent van je aandacht bij de pijn zelf is, krijgt je aandacht een andere kwaliteit. De pijn is nog steeds pijn, maar er is dan geen conflict. Je bent er dus niet 'mee bezig', je probeert het niet 'een plek te geven', en evenmin 'laat je de pijn toe'. Dat zijn allemaal acties vanuit het illusoire persoonlijke perspectief.

Als je je bewust wordt van de trucjes van het denken en de aandacht volledig is bij datgene wat zich aandient, komt er vanzelf actie op als dat nodig is. Niet omdat jij als persoon iets gaat doen, maar spontaan, automatisch.

Als het regent, pak je een paraplu, als je die bij je hebt tenminste. En als er een geneesmiddel voorhanden is dat pijn kan laten verdwijnen, maak je daar ook gebruik van. Als er geen paraplu of geneesmiddel voorhanden is, dan is dat je gegeven. Wat is, is.

Uit: Jan Koehoorn - Pijn, wat moet je ermee? (artikel in InZicht - september 2008)

Comment Section

0 reacties op “Omgaan met pijn

Plaats een reactie


*