Gratis e-boekje Mindfulness & Non-dualiteit
Direct Toegang
X
Gratis e-boekje Mindfulness & Non-dualiteit
50% Complete
Mindfulness & Non-dualiteit

Page content

De open ruimte van niet-weten

Vogels in lucht | Dit Moment

Toen ik nog een kind was, wist ik in al mijn onschuld niets. Ik wist niet hoe of wat ik in de wereld moest zijn. Ik wist niet wat de dingen betekenden. Ik wist niet wat goed of slecht voor me was. Ik wist niet waar ik bang voor moest zijn of wat ik moest zien te bereiken. Ik kende de regels van de samenleving niet, ik wist niet hoe ik me moest gedragen of wat beleefdheid was. Ik wist niet wat er taboe was of waar ik wel over mocht spreken. Mijn gedachten hadden nog niet alle autoriteit overgenomen.

Ik was een grote open ruimte. In dat niet-weten was ik leeg - er was alleen maar leegte. Ik had geen idee wie ik was of moest zijn. Ik was slechts onbezoedelde en open onschuld, liefde en pure verwondering, zonder dat er sprake was van enige vorm van beperking of begrenzing.

Ik tegenover de wereld

Maar als een onschuldige spons begon ik alle regels en geboden en verboden van mijn ouders, leraren en de maatschappij in het algemeen op te zuigen. Ik ging naar school, waar ze me leerden dat denken het antwoord op alles is. Ik kreeg een bombardement van ideeën over me heen over hoe ik moest zijn, gebaseerd op de angst niet te kunnen overleven in de wereld.

Dit lichaam-geest-ding werd getraind om in de wereld te leven op een manier die hem en anderen niet te veel last bezorgde. Het leerde te overleven door die gedragswijzen op de automatische piloot te laten draaien.

Dat was in zeker opzicht wel waardevol, want daardoor kon ik een plaats vinden in deze maatschappij zonder in de goot of de gevangenis te belanden. Maar het betekende ook dat ik leerde dat mijn leven aan beperkingen onderhevig was. Ik begon in het idee te geloven dat ik iemand ben die zich in een lichaam bevindt en samenvalt met een bepaalde persoonlijkheid. Ik begon in het idee te geloven dat ik 'hierbinnen' zit en de rest van de wereld 'daarbuiten'.

Ik leerde dat ik bang moet zijn voor de wereld daarbuiten en dat ik beschermingsmechanismen moet ontwikkelen om me in de wereld te kunnen handhaven. In het leren overleven stonden angst en afgescheidenheid voorop, in plaats van dat wat daar altijd aan voorbijgaat. Ik zeg niet dat het anders had moeten zijn, ik heb geen kritiek op de maatschappij, maar zo lijkt de wereld wel in elkaar te zitten voor de meeste mensen als ze opgroeien.

Er zijn geen grenzen

Unmani in satsang| Dit MomentMaar in dat hele proces bleef een rode draad van niet-weten aanwezig die niet beïnvloed werd door alle regels en ideeën. Dat niet-weten merkte altijd alles op wat er gebeurde. Dat niet-weten was altijd leeg, ook al was het leven soms hectisch en druk. Als dat niet-weten ben ik nooit het afzonderlijke individu geweest dat het denken zich voorstelde dat ik was.

Ik ben het lege, tijdloze zijn, en dat ben ik altijd geweest. Als ogenschijnlijke volwassene ben ik dat steeds meer gaan herkennen en erkennen, en daarom is er eigenlijk niets veranderd. Alleen het denken geloofde dat de tijd voorbijging en dat ik van alles deed in mijn leven.

Het is niet zo dat ik alle ideeën die ik aangeleerd heb in de vuilnisbak heb gegooid, maar ze worden aangezien voor wat ze zijn: gedachten. Ik zeg niet dat gedachten waardeloos zijn. Het denken is een zeer waardevol gereedschap dat je helpt overleven in de wereld. Het doet net alsof er grenzen zijn. Het plakt etiketten en onderscheidt objecten en vertelt ons dat we niet door muren heen kunnen lopen (waardoor we het niet proberen en dan ons hoofd stoten...).

Het denken leert ons de grenzen en regels van dit levensspel - net zoals je de regels van het Monopolyspel leert. Maar we zijn het spel te serieus gaan nemen en gaan geloven dat we echt huizen of hotels kunnen bezitten of naar de gevangenis gestuurd kunnen worden. Zien wat het denken in werkelijkheid is, is zien dat het leven één groot spel is.

Geen enkele grens of beperking is uiteindelijk waar. Wat het denken zegt betekent eigenlijk nooit iets. Het verwijst alleen maar naar dingen binnen de grenzen van het levensspel en kan nooit weten wat zich bewust is van dat alles. Uiteindelijk zijn er geen grenzen. Ik ben nog steeds die pure open onschuld die ik als kind al was. Er is niets veranderd. Er is zelfs geen tijd voorbijgegaan.

Unmani in 'De pure open onschuld van niet-weten' (artikel in InZicht - februari 2011)

Website Unmani: www.not-knowing.com

Comment Section

0 reacties op “De open ruimte van niet-weten

Plaats een reactie


*